Υπέροχοι άνθρωποι[1]: Για τον κύριο Γιάννη ...Αυτόν με το κεφαλαίο Γ !

SHARE:



1996

     Η πρώτη μου ημέρα στο δημοτικό. Θυμάμαι είχα διασκεδάσει. Ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει γι' αυτό το συναίσθημα. Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μάθημα. Ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει για την καλή μου μνήμη. Θυμάμαι το πρώτο μου μπλε τετράδιο που έπρεπε να γεμίσει με γραμμούλες, ευθείες, πλάγιες, καμπύλες και τις δύο κενές γραμμές που είχαμε αφήσει ανάμεσα σε κάθε διαφορετική γραμμούλα. Ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει γι΄αυτό. Θυμάμαι και το πρώτο μου σφάλμα: η διδακτική εντολή στο πρώτο μάθημα γλώσσας ήταν να γεμίσουν οι γραμμές του τετραδίου μας με τα πρώτα σχεδιάκια... αυτές τις ευθείες, τις πλάγιες και τις καμπύλες. Θυμάμαι που επέμενα στη μητέρα μου μετά τη βόλτα ότι αυτό έπρεπε να το κάνουμε στο σχολείο την επόμενη ημέρα και όχι στο σπίτι. Ακόμα την θυμάμαι να μου λέει ότι έχω άδικο. Είχα καταλάβει ότι στο σχολείο θα δουλεύαμε. Στην πραγματικότητα δεν είχα κάνει λάθος. Μου άρεσε τόσο πολύ το πρώτο μάθημα που δεν είχα καταλάβει ότι αυτές τις ασκήσεις έπρεπε να τις κάνω στο σπίτι. Περίμενα με ανυπομονησία το επόμενο μάθημα, να ανοίξω το τετράδιό μου στο σχολείο και να αρχίσω να γράφω και τις υπόλοιπες γραμμούλες... Ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει για την ανυπομονησία μου...

     Η δεύτερη ημέρα έφτασε. Άνοιξα το τετράδιό μου με χαρά. Ήταν άδειο. Το κοριτσάκι δίπλα μου το είχε γεμίσει με γραμμούλες. Μα καλά... Πότε πρόλαβε; Μόλις αρχίσαμε... Ο κύριος Γιάννης περνούσε από κάθε θρανίο και έβλεπε την άσκηση που είχαμε για το σπίτι. Άρχισα να νιώθω ντροπή γιατί στ' αλήθεια δεν είχα καταλάβει ότι έπρεπε να κάνω την άσκηση στο σπίτι. Ο κύριος Γιάννης πλησίασε και με ρώτησε γιατί δεν έκανα τις ασκήσεις μου. Αμέσως σήκωσα το κεφάλι μου - μάλλον το κόκκινο κεφάλι μου-. Πρέπει να φαινόταν ότι ένιωθα άσχημα. Χαμηλόφωνα προσπάθησα να εξηγήσω. Άρχισα να φοβάμαι. Ήμουν το μοναδικό αδιάβαστο παιδί στην τάξη. Ένιωσα χειρότερα ακόμα κι από τη στιγμή που έσπασα το κινέζικο βάζο της μητέρας μου τραβώντας το τραπεζομάντιλο της μεγάλης τραπεζαρίας... Πίστεψα ότι είχα κάνει μεγαλύτερη ζημιά αυτή τη φορά. Ο κύριος Γιάννης δεν με τιμώρησε. Αυτό το θυμάμαι χαρακτηριστικά. Μου είπε ότι θα περιμένει να δει τις ασκήσεις μου την επόμενη μέρα μαζί με τις καινούριες. Άρχισα να τον συμπαθώ περισσότερο. Μάλλον κατάλαβε ότι δεν το έκανα επίτηδες και μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. Δεν με τιμώρησε αλλά με ...άφησε να ονειρεύομαι την επόμενη μέρα στο σχολείο με τις ασκήσεις μου λυμένες σωστά! Ο κύριος Γιάννης φρόντισε να με αφήσει να ονειρεύομαι... 

2016

     Αυτές τις πρώτες ημέρες στο σχολείο σκεφτόμουν, είκοσι χρόνια μετά, βλέποντας την ταινία του Daniel Losset «Φρενέ: ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται». Όσο παρακολουθούσα την εκπαιδευτική προσέγγιση του Γάλλου παιδαγωγού Celestin Freinet, τόσο ξυπνούσαν κι άλλες μνήμες από τις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Τα θρανία τοποθετημένα σε ομάδες εργασίας, η αλληλογραφία με παιδιά από άλλες χώρες, οι πολλαπλές δραστηριότητες στην τάξη, το θέατρο, το τραγούδι, η φωτογραφία, οι πλάκες, η ανυπομονησία να πάω στο σχολείο, η στεναχώρια για τα μαθήματα που έχασα όταν με κόλλησε ένα παιδάκι ανεμοβλογιά... Ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει για τις τόσες αναμνήσεις...

     Θα ήταν αυθαίρετο να αρχίσω να απαριθμώ ομοιότητες ανάμεσα στην προσωπικότητα του Φρενέ και του κυρίου Γιάννη ακριβώς γιατί δεν γνωρίζω την προσωπικότητα του δασκάλου μου. Κι αυτό γιατί στα τρία πρώτα χρόνια του δημοτικού ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στο εκπαιδευτικό του έργο απέναντί μας και μόνο. Τουλάχιστον, η εκπαιδευτική προσωπικότητα του κυρίου Γιάννη συνδέεται αναμφίβολα με εκείνη την εκπαιδευτική ...Φρεν-ίτιδα και πρωτοπορία που περιγράφεται στην ταινία. Πράγμα που με κάνει να νιώθω σπουδαία γυρίζοντας είκοσι χρόνια πίσω. Ήμουν ένα παιδάκι που αντιμετωπίστηκα σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, έμαθα να εκφράζομαι ελεύθερα και με θάρρος, γνώρισα τα ταλέντα μου και απέκτησα έναν οδηγό για τη δική μου προσωπική εξερεύνηση του κόσμου της γνώσης. Ενθουσιαζόμουν με τις ιδέες του δασκάλου μου και έμαθα να ανυπομονώ να πάω στο σχολείο, όπως και τα πιτσιρίκια στην ταινία. Έτρεχα στην ανηφόρα με χαρά για να φτάσω στο σχολείο, όπως κι ο μικρούλης στην ταινία.

     Έχοντας όλες αυτές και άλλες πολλές σχολικές αναμνήσεις στο μυαλό μου, έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου, ένα πρόγραμμα-αναμνηστικό της γιορτής της 25ης Μαρτίου που μοιράστηκε σε μία τάξη από πιτσιρίκια που φοιτούν τώρα στο παλιό μου σχολείο. Στο σημείο όπου αναγράφονταν τα ονόματα των δασκάλων που συμμετείχαν στη γιορτή έψαξα ενστικτωδώς να βρω το ονοματεπώνυμο του κυρίου Γιάννη. Ήταν ακόμα εκεί. Το βρήκα. Ήταν περίεργο. Κατακρεουργημένο, θα έλεγα. Γραμμένο από μία δασκάλα στην αριστερή σελίδα με μικρά γράμματα - γιάννης σ... με μικρά γράμματα! - , όπως και τα υπόλοιπα 20 περίπου κύρια ονόματα καθηγητών και μαθητών που βρίσκονταν στο φυλλάδιο!  Μόνο το ονοματεπώνυμο του Διονυσίου Σολωμού δέσποζε σε περίοπτη θέση με κεφαλαία τα αρχικά του γράμματα.

     Γνωρίζοντας ότι η ελληνική γλώσσα δεν έχει καταργήσει -ακόμη- τα κεφαλαία γράμματα ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο και να «υπερασπιστώ» το όνομα του κυρίου Γιάννη, όπως υπερασπίστηκε κι ο απόφοιτος μαθητής το «όνομά» του δασκάλου του στην ταινία για διαφορετικούς λόγους. Μου είναι πραγματικά δύσκολο να κατανοήσω αυτήν την ....αισθητική επιλογή ή από γλωσσική άποψη την διαφορά των υπόλοιπων κύριων ονομάτων από αυτό του Διονυσίου Σολωμού.

     Είχα νιώσει περηφάνια πριν από τέσσερα χρόνια όταν συνάντησα τον κύριο Γιάννη στο reunion του δημοτικού και θυμόταν καλά την πιτσιρίκα Ζαμπέλα. Είχα νιώσει σαν Ζαμπέλα με κεφαλαίο Ζ. Εύχομαι και εκείνος να νιώσει το ίδιο γνωρίζοντας, ότι ακόμα κι αν το 2076 όλοι άρχιζαν να γράφουν όλα τα κύρια ονόματα με μικρά γράμματα, το δικό του όνομα θα παρέμενε πάντοτε κύριος Γιάννης με κεφαλαίο στις αναμνήσεις, την ψυχή και τα μάτια κάποιων παιδιών... και κάποιων γονιών και κάποιων γνωστών και κάποιων αναγνωστών. Όπως, στην ίδια υπόθεση, κι ο Διονύσιος Σολωμός θα παρέμενε με κεφαλαία στις «αναμνήσεις» της Νεοελληνικής Γραμματείας!

Ζαμπέλα Κουραμπά

----------------------------

2076

(Κρατήστε και την παρακάτω έκδοση του κειμένου ώστε σε περίπτωση που καταργήσουμε τα κεφαλαία γράμματα να μην με πείτε κι ανορθόγραφη )

  η πρώτη μου ημέρα στο δημοτικό. θυμάμαι είχα διασκεδάσει. ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει γι' αυτό το συναίσθημα. θυμάμαι ακόμα το πρώτο μάθημα. ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει για την καλή μου μνήμη. θυμάμαι το πρώτο μου μπλε τετράδιο που έπρεπε να γεμίσει με γραμμούλες, ευθείες, πλάγιες, καμπύλες και τις δύο κενές γραμμές που είχαμε αφήσει ανάμεσα σε κάθε διαφορετική γραμμούλα. ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει γι΄αυτό. θυμάμαι και το πρώτο μου σφάλμα: η διδακτική εντολή στο πρώτο μάθημα γλώσσας ήταν να γεμίσουν οι γραμμές του τετραδίου μας με τα πρώτα σχεδιάκια... αυτές τις ευθείες, τις πλάγιες και τις καμπύλες. θυμάμαι που επέμενα στη μητέρα μου μετά τη βόλτα ότι αυτό έπρεπε να το κάνουμε στο σχολείο την επόμενη ημέρα, και όχι στο σπίτι. ακόμα την θυμάμαι να μου λέει ότι έχω άδικο. είχα καταλάβει ότι στο σχολείο θα δουλεύαμε. στην πραγματικότητα δεν είχα κάνει λάθος. μου άρεσε τόσο πολύ το πρώτο μάθημα που δεν είχα καταλάβει ότι αυτές τις ασκήσεις έπρεπε να τις κάνω στο σπίτι. περίμενα με ανυπομονησία το επόμενο μάθημα, να ανοίξω το τετράδιό μου στο σχολείο και να αρχίσω να γράφω και τις υπόλοιπες γραμμούλες... ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει για την ανυπομονησία μου...

     η δεύτερη ημέρα έφτασε. άνοιξα το τετράδιό μου με χαρά. ήταν άδειο. το κοριτσάκι δίπλα μου το είχε γεμίσει με γραμμούλες. μα καλά... πότε πρόλαβε; μόλις αρχίσαμε... ο κύριος Γιάννης περνούσε από κάθε θρανίο και έβλεπε την άσκηση που είχαμε για το σπίτι. άρχισα να νιώθω ντροπή γιατί στ' αλήθεια δεν είχα καταλάβει ότι έπρεπε να κάνω την άσκηση στο σπίτι. ο κύριος Γιάννης πλησίασε και με ρώτησε γιατί δεν έκανα τις ασκήσεις μου. αμέσως σήκωσα το κεφάλι μου - μάλλον το κόκκινο κεφάλι μου-. πρέπει να φαινόταν ότι ένιωθα άσχημα. χαμηλόφωνα προσπάθησα να εξηγήσω. άρχισα να φοβάμαι. ήμουν το μοναδικό αδιάβαστο παιδί στην τάξη. ένιωσα χειρότερα ακόμα κι από τη στιγμή που έσπασα το κινέζικο βάζο της μητέρας μου τραβώντας το τραπεζομάντιλο της μεγάλης τραπεζαρίας... πίστεψα ότι είχα κάνει μεγαλύτερη ζημιά αυτή τη φορά. ο κύριος Γιάννης δεν με τιμώρησε. αυτό το θυμάμαι χαρακτηριστικά. μου είπε ότι θα περιμένει να δει τις ασκήσεις μου την επόμενη μέρα μαζί με τις καινούριες. άρχισα να τον συμπαθώ περισσότερο. μάλλον κατάλαβε ότι δεν το έκανα επίτηδες και μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία. δεν με τιμώρησε αλλά με ...άφησε να ονειρεύομαι την επόμενη μέρα στο σχολείο με τις ασκήσεις μου λυμένες σωστά! ο κύριος Γιάννης φρόντισε να με αφήσει να ονειρεύομαι... 

2016

     αυτές τις πρώτες ημέρες στο σχολείο σκεφτόμουν, είκοσι χρόνια μετά, βλέποντας την ταινία του daniel losset «φρενέ: ο δάσκαλος που άφηνε τα παιδιά να ονειρεύονται». όσο παρακολουθούσα την εκπαιδευτική προσέγγιση του γάλλου παιδαγωγού celestin freinet, τόσο ξυπνούσαν κι άλλες μνήμες από τις τρεις πρώτες τάξεις του δημοτικού. τα θρανία τοποθετημένα σε ομάδες εργασίας, η αλληλογραφία με παιδιά από άλλες χώρες, οι πολλαπλές δραστηριότητες στην τάξη, το θέατρο, το τραγούδι, η φωτογραφία, οι πλάκες, η ανυπομονησία να πάω στο σχολείο, η στεναχώρια για τα μαθήματα που έχασα όταν με κόλλησε ένα παιδάκι ανεμοβλογιά... ο κύριος Γιάννης είχε φροντίσει για τόσες αναμνήσεις...

     θα ήταν αυθαίρετο να αρχίσω να απαριθμώ ομοιότητες ανάμεσα στην προσωπικότητα του φρενέ και του κυρίου Γιάννη ακριβώς γιατί δεν γνωρίζω την προσωπικότητα του δασκάλου μου. κι αυτό γιατί στα τρία πρώτα χρόνια του δημοτικού ήταν απόλυτα αφοσιωμένος στο εκπαιδευτικό του έργο απέναντί μας και μόνο. τουλάχιστον, η εκπαιδευτική προσωπικότητα του κυρίου Γιάννη συνδέεται αναμφίβολα με εκείνη την εκπαιδευτική ...φρεν-ίτιδα και πρωτοπορία που περιγράφεται στην ταινία. πράγμα που με κάνει να νιώθω σπουδαία γυρίζοντας είκοσι χρόνια πίσω. ήμουν ένα παιδάκι που αντιμετωπίστηκα σαν μια ξεχωριστή προσωπικότητα, έμαθα να εκφράζομαι ελεύθερα και με θάρρος, γνώρισα τα ταλέντα μου και απέκτησα έναν οδηγό για τη δική μου προσωπική εξερεύνηση του κόσμου της γνώσης. ενθουσιαζόμουν με τις ιδέες του δασκάλου μου και έμαθα να ανυπομονώ να πάω στο σχολείο, όπως και τα πιτσιρίκια στην ταινία. έτρεχα στην ανηφόρα με χαρά για να φτάσω στο σχολείο, όπως κι ο μικρούλης στην ταινία.

     έχοντας όλες αυτές και άλλες πολλές σχολικές αναμνήσεις στο μυαλό μου, έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου, ένα πρόγραμμα-αναμνηστικό της γιορτής της 25ης μαρτίου που μοιράστηκε σε μία τάξη από πιτσιρίκια που φοιτούν τώρα στο παλιό μου σχολείο. στο σημείο όπου αναγράφονταν τα ονόματα των δασκάλων που συμμετείχαν στη γιορτή έψαξα ενστικτωδώς να βρω το ονοματεπώνυμο του κυρίου Γιάννη. ήταν ακόμα εκεί. το βρήκα. ήταν περίεργο. κατακρεουργημένο, θα έλεγα. γραμμένο από μία δασκάλα στην αριστερή σελίδα με μικρά γράμματα - γιάννης σ... με μικρά γράμματα! - , όπως και τα υπόλοιπα 20 περίπου κύρια ονόματα καθηγητών και μαθητών που βρίσκονταν στο φυλλάδιο!  μόνο το ονοματεπώνυμο του Διονυσίου Σολωμού δέσποζε σε περίοπτη θέση με κεφαλαία τα αρχικά του γράμματα.

     γνωρίζοντας ότι η ελληνική γλώσσα δεν έχει καταργήσει -ακόμη- τα κεφαλαία γράμματα ένιωσα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο και να «υπερασπιστώ» το όνομα του κυρίου Γιάννη, όπως υπερασπίστηκε κι ο απόφοιτος μαθητής το «όνομά» του δασκάλου του στην ταινία για διαφορετικούς λόγους. μου είναι πραγματικά δύσκολο να κατανοήσω αυτήν την ....αισθητική επιλογή ή από γλωσσική άποψη την διαφορά των υπόλοιπων κύριων ονομάτων από αυτό του Διονυσίου Σολωμού.  

     είχα νιώσει περηφάνια πριν από τέσσερα χρόνια όταν συνάντησα τον κύριο Γιάννη στο reunion του δημοτικού και θυμόταν καλά την πιτσιρίκα ζαμπέλα. Είχα νιώσει σαν Ζαμπέλα με κεφαλαίο Ζ. εύχομαι και εκείνος να νιώσει το ίδιο γνωρίζοντας, ότι ακόμα κι αν το 2046 όλοι άρχιζαν να γράφουν όλα τα κύρια ονόματα με μικρά γράμματα, το δικό του όνομα θα παρέμενε πάντοτε κύριος Γιάννης με κεφαλαίο στις αναμνήσεις, την ψυχή και τα μάτια κάποιων παιδιών... και κάποιων γονιών και κάποιων γνωστών και κάποιων αναγνωστών. όπως, στην ίδια υπόθεση, κι ο Διονύσιος Σολωμός θα παρέμενε με κεφαλαία στις «αναμνήσεις» της νεοελληνικής γραμματείας! 

ζαμπέλα κουραμπά

COMMENTS

Όνομα

Αθλητική «ψυχολόγος»,1,Αλληλεγγύη,1,Αναζητήσεις,3,Ασ-χολή-αστο,6,Γήπεδο «Η Άμπαλη»,4,Θάλασσα της ...γλώσσας,1,Λογικές Προβλέψεις,5,Σκονάκια ταξιδιού,2,Συνέλευση των Περίεργων,1,Συνεντεύξεις,1,Υπέροχοι άνθρωποι,11,Curious Gifts,1,Monster Chef,1,Teen Truth,3,
ltr
item
CurioCity.gr: Υπέροχοι άνθρωποι[1]: Για τον κύριο Γιάννη ...Αυτόν με το κεφαλαίο Γ !
Υπέροχοι άνθρωποι[1]: Για τον κύριο Γιάννη ...Αυτόν με το κεφαλαίο Γ !
https://3.bp.blogspot.com/-_tlBIBnxVLc/WMvtHHZukSI/AAAAAAAAAuo/jbKZRoaD03AzSOmmXUeR_2b7MmbGq5JcACLcB/s640/kirios%2Bgiannhs.jpg
https://3.bp.blogspot.com/-_tlBIBnxVLc/WMvtHHZukSI/AAAAAAAAAuo/jbKZRoaD03AzSOmmXUeR_2b7MmbGq5JcACLcB/s72-c/kirios%2Bgiannhs.jpg
CurioCity.gr
http://www.curiocity.gr/2016/04/1_4.html
http://www.curiocity.gr/
http://www.curiocity.gr/
http://www.curiocity.gr/2016/04/1_4.html
true
6479844640856404609
UTF-8
Loaded All Posts Not found any posts Μπες! ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΙΕΡΓΟΣ/Η; Τι έχεις να πεις; Το μετάνιωσες; Διαγραφή Από Κεντρική Πύλη PAGES POSTS Μπες! RECOMMENDED FOR YOU LABEL ARCHIVE SEARCH ALL POSTS Σύντομα, υπέροχε άνθρωπε, θα σκεφτούμε κάτι πάνω σε αυτό. Ζήτησέ το! Πίσω στην Κεντρική Πύλη Sunday Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday Saturday Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat January February March April May June July August September October November December Jan Feb Mar Apr May Jun Jul Aug Sep Oct Nov Dec just now 1 minute ago $$1$$ minutes ago 1 hour ago $$1$$ hours ago Yesterday $$1$$ days ago $$1$$ weeks ago more than 5 weeks ago Followers Follow THIS CONTENT IS PREMIUM Please share to unlock Copy All Code Select All Code All codes were copied to your clipboard Can not copy the codes / texts, please press [CTRL]+[C] (or CMD+C with Mac) to copy